Polowanie głowa

Sardynia - między morzem a lądem

Kiedy Luke zaproponował aby nam żeglować na Sardynii nie wydaje się realne, byłem szczęśliwy, podekscytowany, aby spróbować "Nowe i ekscytujące doświadczenie jako głębokiej wodzie. Nigdy nie próbował wcześniej, że czas, wszystko było nowe i czeka na odkrycie, nie spodziewając się wiele.

Więc trochę "e-maile, kilka telefonów do znajomych i kilka dni zorganizować wycieczkę. Wyjazd był planowany

Sanremo 30 godzin po przybyciu do Cape Polowanie na Sardynii, niedaleko Alghero. Oprócz zmiany planów w ostatniej chwili niektórzy nie są w stanie dołączyć do nas, wszystko zostało ułożone i uporządkowane do perfekcji. Mamy zostały połączone przez trójkę przyjaciół w Genui supermotivati nie czekać, aby spróbować je za: Daniela Guido i Dawida. Irene ale pozostał z nami od samego początku zgodnie z planem.

Bodźcem była na jej wysokość, Luke i chłopaki załogi dał nam niesamowite doświadczenie nigdy nie zapomnę.

Niedzielne popołudnie, skoki i zmotywowani jak my wydają się Harbor Springs słońce z dużą ilością bagażu i niezliczone wątpliwości i zakłady o których byśmy uczynili je poczuć w końcu wyjeżdżamy. Łódź nazywa się "Martinez bezkarnie ...", 15 m długości i 4,50 szerokości, w pełni wyposażone, załoga składa się z czterech dzieci: Łukasza, Antonella, a Robert Pierce, bardzo biegły w zarządzaniu go z łatwością i całkowitym bezpieczeństwa, każdy ruch i działanie ich nie odbywa się z absolutną precyzją, dzięki czemu wydaje się żyć wiecznie.

Podróż rozpoczyna się natychmiast stymulujące, pozwalają nam jeździć, spróbuj konkretów i inne małe rzeczy, z kolei starają się zachować kurs patrząc na kompas, powiedziano nam, że wszystko ma swoją specyficzną nazwę, i jak w każdej dyscyplinie i stylu życia przestrzegając żargonu, dla nas w tej chwili nadal niezrozumiałe, takie jak: Cazza grota, addugliare góry, tack port, wywieszono na wysięgniku, a słowa takie jak, puggiare, liku przedniego, łatwości się, talie, boom, fał foka , hak łodzi, ogród i maskotki i wiele innych.

"Miły aspekt życia na pokładzie jest zabobonne praktyki wyścigi na lata Często widziałem sportowców z osobistych rytuałów przebłagalnej, pokonać wszystkich, ale tutaj, na przykład, zabronione nic fioletowy i zielony dla Włochów w języku angielskim, Wtedy nigdy nie otwierać parasol lub zamknięte łodzią, najładniejsza jest jedno, że nigdy nie zostawić buty do góry nogami na ziemi (pamiętaj martwy utonął pływające ...), czy też nie dużo, ponieważ przypomina świst wiatru i zbyt wiele nie jest dobry, Huragan w skoku i krótkie. Więc pierwsze godziny rejsu były prelekcje na temat zwyczajów żeglarzy.

Ci faceci mnie uderzyć, trzy z nich miał zupełnie inne życie w przeszłości, współpracuje współpracy

mnie większość ludzi, którzy mieszkają w mieście, następnie wraz z upływem lat, doświadczenia życia jeździłem, by poszukiwać czegoś

iverso czuć się bardziej zadowoleni, więc zostawiłem wszystko za sobą, nie żałuje, decydując się żyć w łodzi, a to jak ich życie zebrali. Od tamtej pory wciąż mają wiele nowych doświadczeń wspólnie, a jeśli ta praca jest ciężka i męcząca oczy przekazać zadowolenia pacjentów

Żyję w radości i tego, co morze zdecydował za nich. Trzeba odwagi, aby podobne decyzje, ale wydaje się bardzo zadowolony z ich wyborów.

Wśród nich jest Pierce, bardzo wyjątkowe i ciekawe: obserwator, jego czujnymi oczami. Przebył świat próbuje wszystkich zajęciach, a wiele z jego podróży ma tatuaż na ciele jak chcąc zachować wspomnienia tego, co mieszka w każdym miejscu, daleko, przekształcając się w księdze życia. Każdy projekt ma swoją historię jest dla nas głęboko i veropiacere usłyszeć go nam swoje doświadczenia, tak wieczorem pod rozgwieżdżonym niebem możemy usiąść na "kokpit" wokół niego, pozostawiając nam do wykonania w swoim świecie.

Przyjemne godzin spędził odkryciu "nowej rzeczywistości" na morze, bo ci ludzie żyją na łodzi m

Omawia kilka dni roku, przynosząc klientom na całym świecie, ale wspaniała praca z wielką odpowiedzialnością, zarówno dla łodzi Ludowej. Ciepłe światło słońca i od razu stają się znacznie jaśniejsze niż na Ziemi, wszystko stanie się różowa. Mamy rekolekcje w naszych kieszeniach starają się przespać 'i uśpieni przez kołyszący ruch łodzi Wszyscy upadamy.

Niestety wiatr sprawia, że można czekać, więc jesteśmy zmuszeni przenieść całkowicie do silnika, co ogranicza trochę "prędkości około 6/7 węzłów w stosunku 10/12 węzłów zamierzamy przepłynąć z dobrym powietrzem.

Od rana spotykamy go Roberto i Antonella doskonałych kucharzy, pyszne obiady i kolacje, będą morskie powietrze, ale wszyscy jedzą jak wilki, z wyjątkiem Stella i Irene, że z powodu niektóre "nudności woleli szybko na czas podróż (30 godzin ...). Po południu docieramy na wybrzeże Korsyki, mamy na łodzi w stanie lepiej podejść bliżej i zobaczyć, czy ściany skalne mogą być odpowiednie dla naszych celów, ale niestety są to tylko miły dla oka, od razu pokazać zbyt krucha, po krótkiej podróży powrotnej Martinez i możemy wznowić naszą podróż.

Wśród opowieści i żarty z Pierce i zasadniczych Dawida i Guido, którzy nie zawsze wychodzi, inny dzień mija, a wreszcie dotrzeć. Załoga również umożliwić bardziej żeglarstwo czas w nocy, więc Luke wcześnie rano, dotarł do wybrzeży Capo Caccia, David spada dziwnie obudzić pobiegł obudzić się, idziemy wzdłuż długiego muru z widokiem na morze z każdego stylu wspinaczki i rocciaperfetta: szary wapień z długich rur, które wykraczają w dół i upuść off wszelkiego rodzaju, co mamy. On i łapa Guido i powtórz zdania chaotyczny, że ze względu na czas Ciągle nie mogę rozszyfrować, ale widok tego pokazu nie potrzebuję innych słów, aby zrozumieć, że to właściwe miejsce. Byliśmy przed nieskończoną liczbę możliwych linii wspinać, na jednej ścianie kompaktowej, długie na kilometry. Przyjechaliśmy.

Capo Caccia - Alghero

Szybkie śniadanie i cały skok na tratwę. Roberto przenosi nas do pierwszego rejsu, więc idziemy na niektórych stronach małej zatoki, morze płaskie, zielone światło, które wygląda tak czyste, że powietrze. Mamy ogrzewania reakcję na mniejszej ścianie lekko przewieszonej z tysiącami małych otworów i rozpocząć pierwszą fazę nieuchronnego upadku. Woda jest jeszcze zimna i lekki powiew za nami stale.

Pierwszy dzień głębokiej wodzie jest zdecydowanie najbardziej ekscytujący czas, ale również najbardziej traumatyczne. Umysł jest fregata wizualny czynnikiem, w zależności od tego, gdzie jesteś jesienią jest mniej lub bardziej boi, dzięki czemu można bardziej skupić się na wspinaczce, wystarczy wyciągnąć wtyczki z nadzieją, że następny jeden jest lepszy od poprzedniego, czynnikiem jest stale myśleć o "wpływie na wodzie", mamy rozpraszany przez cokolwiek, ale jest to nieuniknione, ponieważ jest to pierwszy dzień, pierwszy raz. Jeśli chcesz wypróbować ten nowy sposób radzenia sobie z wspinaczkę staje się oczywiste, na tym etapie. Tylko nie teraz zatrzymać, w przeciwnym razie pozostanie tylko pamięć "stres".

Umysł nieświadomie stwarza ograniczenia aby nas chronić. Za każdym razem staramy się nową dyscyplinę, nie wiedząc nawet ryzyko masz być ostrożny i strach staje się dobry hamulec, musimy tylko rozpoznać i przetestować rzeczywistego ryzyka, to wszystko zamienia się w piękną grę.

Zdajemy sobie sprawę szybko, że woda pozostała na pewnych wysokościach nie jest trudne, rzeczywiście jest to dobry pad awarii, która otacza cię, ważne jest, aby spaść w prostych nogach chodzenia ewentualnie zamkniętych (zwłaszcza dla mężczyzn). Kontynuujemy naszą wycieczkę, podchodzimy każda linia zdaje salibile, rocka oczywiście, będąc dziewicą, czasami psuje i beczki są zwykle bardzo zakurzony, więc pomiędzy próbami, a drugi z kolei staje się trochę "chemiczna, w wyniku czego następny spadek. Gra jest wielokrotnie po omacku drogę do jednego z nas odkrywa, wyjął na jakiejś półce lub osiągnąć wyraźną ronchia że oznacza koniec lub w rzadkich przypadkach dojść na szczyt, i jeszcze tylko droga w dół jest skok. W krótkim czasie allaghiamo całkowicie nadmuchiwane Roby nam odzyskać stratę, salendoci powyżej całkowicie mokry szybko napełnić go wodą, moczenie wszystko, co jest w środku, włącznie z magnezytu, który zamienia się w cieczy, która staje się bezużyteczna i palpates Jedynym rozwiązaniem. Nowa gra jest wyzwaniem, jak dzieci się zmieniać linie, wyszukiwanie i podjął odpowiednie kroki, jeśli możliwe.

Roberto, on wspinacz, zauważa przetargu przez wielkie ściany, szukając nowych kroków, a my się wspiąć. Tymczasem inne przystanki na wąskich półkach blisko wyjazdy zakłopotany studyjnych ewentualna obecność meduzy. Często obecne podejście do ściany, grupując je w zatokach, gdzie pozostają uwięzione przez wiele godzin. Są małe i czerwonawy, ale nie bardzo niebezpieczne w przypadku kontaktu orticanti. Ir

eno został dotknięty przez chwilę z jednym i znalazł dwa znaki grube i bolesne, jak np. oparzeń.

Jest zimno, wietrznie, nie wystarczy, aby wyschnąć szybko po nurkowaniu, więc wracamy statkiem do jedzenia i odebrać trochę. Skaliste wybrzeże jest bardzo długa, nie ma sensu po prostu na tej samej ścianie. Nowo zregenerowana życiorysy gry, funkcja spostiamoin na słońcu, aż pojawi się pod samą ścianę doskonały w każdym calu, tło, listwy boczne wystarczająco wygodne do wyschnięcia i słońce późno. Każdy z kolei wypróbować trasy, które widzi więcej wykonalne, w całkowitej harmonii z miejsca, bez rangi, nazwy, cokolwiek, tylko wspinać. Fakt, że istnieje pad liny lub awarii jest najpiękniejszą częścią tej dyscypliny, celem staje się zupełnie zrazić umysł wszystkim wolny od wszelkich ograniczeń i nieprzytomny być sam ze skałą, która następnie stała się " związek pomiędzy tymi dwoma "światami": do morza i ziemi. Nie potrzebujemy drugiego. Myślę, że to duchowość i czystość głębokiej wodzie.

Wieczór przychodzi w momencie, wróćmy do łodzi i wzdłuż krótkim odcinku w łodzi Rubber everyones zegarka twarze oświetlone jak żarówki, jesteśmy znowu jak dzieci motywowane zmierzyć się z nowym "gra" lata.

Następnego dnia udajemy się łodzią docieramy imponującą jaskinię, około 15 metrów wysokości, o wysokości sufitu 3 metrów i początkowej długości około 10 metrów. następnie poza wyznaczonym twarzy wystawało pełna wody pobranej rundzie i widokiem na morze, idealne.

Wystarczy uświadomić sobie, że zbliżaliśmy się baza jest dywan z meduzy, małe, ale wszędzie. Nikt nie ośmieli wyjść z obawy przed upadkiem na niego bez większych wątpliwości do Guido dzielnie otwiera drogę. Ubieramy prawie odzieży zimowej, spodnie i długim rękawem z wysokim kołnierzem, by ograniczyć kontakt wszedł do wody. Wybór wydaje się skuteczne, nikt nie pali się, wszyscy czują się najbardziej spektakularne linii, z Guido Dawida i staramy cycki ale pęknięcie przez środek staje się bardzo race też zawsze obecna na soli podjętej nas w dół wielokrotnie, ale To jest częścią gry jest zabawa i jesteśmy szczęśliwi, że nawet spróbować.

Grupa niemieckich nurków patrzą na nas z wielkim statkiem przez kilka godzin bez zrozumienia, co robimy, czasem próbuje się gwizdek czy clap ale nie rozumiem powodu, dla naszej wspinaczki. Mają one wyglądać nieco "jako coś nowego i wtedy odejdę.

Po kilku godzinach prawdopodobnie na pogłębia obecne, nie wiem, ale jest nieokreślona liczba meduz, około trzy razy te znajdujące się na początku, spaść na to jest zbyt ryzykowne, więc decydują się wyjechać.

W późnym popołudniem idziemy do Alghero wziąć zapasy, czego brakuje i chodzić trochę "na ziemi pomiędzy pięknymi uliczek otaczających port. Każdy szuka przejażdżkę czego potrzebuje, dopóki nie zgromadzą na kolację wieczorem mówiąc emocje doświadczenie w tych pierwszych dniach. Bezpośrednio po trawieniu jako ćwiczenie dla dobrego zwrotu w deptaka w małej żywności "Nasze ducha jako dziecko znalazł poprzez małe" zdrowe "głaz Street" w miarę możliwości, świeżo przyciętych drzew, na znakach drogowych , kamienne mury, aż do późnego wieczora. Czasami ważne jest, aby odejść i złamać formy.

Nieliczne pozostałe dni od ściany wspinaczkowe, aby poświęcić je do najbliższego portu, łuki i nawisy są idealne dla naszych celów. Meduza teraz utrzymać nas firma trochę "wszędzie, ale jesteśmy prawie do niego, wspiąć się jednak, wahając się trochę" dłużej niż w momencie gdy wychodzimy, znając go ... finirci

Załoga był rozbawiony, aby zobaczyć nas na żywo tej nowej rzeczywistości, która często zachęcają nas z łodzi jest zacumowany MO

lto bliżej jest w stanie obserwować nas. Pierce już ustalona na hamaku patrzą na nas bez żadnego komentarza, za czasów kohabitacji nie skomentował tego innego stylu wspinaczki, kto wie, że pomysł się ten sport i dla nas, że musimy nadal silne emocje, grzech byłby ciekawy Jego punkt widzenia z zewnątrz. Dla Reszta załogi jest inny, bo jak się wspinamy i patrząc chciał spróbować je również.

Tymczasem Irena wynajduje nowe skalowalne linie powtarzające się, kierujemy się nieubłaganie, "gra" nigdy nie zmęczony, aż Roberto po skontaktowaniu przyjaciół na niezawodnej pogodzie, ostrzega nas, że nadszedł czas powrotu, niż burza nadchodzi poważnie, aby tego uniknąć, musimy odejść szybko. Wszystkie nasze "nowego świata" kończy się w momencie, jednak i było piękne. Nigdy nie przestanę dziękować te niesamowite przyjaciół, którzy przyjęli nas niezwykle unikalne, nowe, pełne ciągłe i głębokie emocje.

Podróż z powrotem jest nieco bardziej "żywy postępu, fale nadal niezapowiedziane chociaż niewielki zaczynają wychodzić, Pierce wykazuje pierwsze oznaki awarii przed n-tego konkursu farting pomiędzy Dawidem i Guido, dwaj dorośli, którzy działają jak dzieci. Nadal próbować usunąć ostatnie słowo do uderzeń Pierce, ale na próżno, ich doświadczenie życiowe jest zbyt ograniczony, aby poradzić sobie z nim. Siedząc przede wszystkim z nas myśli z powrotem do tamtych czasach żyli, przyjaźni, niespodzianki, zabawne i rosnąć razem. Dzięki wszystkim was, spędziłem jedne z najlepszych dni w moim życiu.

DANE TECHNICZNE

- Najlepszy czas:

- Od maja do połowy października.

- Przydatne wskazówki:

- Port Najbliższa: Alghero

- Łatwiej się wspinać z szortami.

- Przenieś się do różnych magnez torby wewnątrz nylonowej torbie, albo tylko jeden plastikowy materiał łatwo walić, podstawową kredę płynny.

- Przynieś dwie pary butów, najlepiej stary, uważają, że z soli skóry suchej i zniszczonej.

- Wykonać ręcznik w nylonowych workach.

- Jest absolutnie konieczne łodzi zbliżyć ścian.