Συχνά ακούω ότι αναρρίχηση είναι ένα ατομικό άθλημα.
Δε νομίζω.
Στην πραγματικότητα νομίζω ότι είναι ένα ομαδικό παιχνίδι βασίζεται κυρίως στην αμοιβαία εμπιστοσύνη και κίνητρα του καθενός, χωρίς εξαίρεση.
Γιατί δεν υπάρχει "άλλο" που υποκινούν, αποφεύγω, συχνά δεν θα είχαμε μέσα μας την ασφάλεια να ξεκινήσει στο "υποδοχή που διαρκούν,« κουρασμένη ματιά ότι μακριά και μερικές φορές "αδύνατο" για να επιτευχθεί, ίσως λίγο «φοβάται για το ύψος , πάνω σε ένα σκληρό μπλοκ.
Και χωρίς τα "άλλα" πολλοί βράχοι είχαν ανακαλυφθεί ποτέ, καθαρίζονται και στη συνέχεια εμπλουτίστηκε με νέες γραμμές που πρέπει να ελέγχονται για τον καθένα από εμάς. Πολλοί εργάζονται με τον τρόπο τους, επειδή όλα αυτά θα γίνονται ολοένα και ισχυρότερη.
Αυτή είναι μια όμορφη πλευρά της αναρρίχησης Bouldering και σε γενικές γραμμές, παρατηρούμε ότι πολλές φορές, χάνουμε ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ, γνωστό ή ακούσει, που είναι αφιερωμένη στην συνεχώς εξαντλητική εργασία του καθαρισμού, την προετοιμασία τους βράχους για όλους, γαζών διαδρομές, προετοιμασία ογκόλιθοι, για απλό και αγνό πάθος.
Δεν είναι "μαγικό" αυτό;
Σε μια κοινωνία που τώρα έφερε στην αδιαφορία, αποστασιοποίηση από τα πράγματα, μερικές φορές συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της ζωής, θεωρώ ότι μας "λίγο" την πραγματικότητα της ανόδου εξακολουθεί να βρίσκεται μακριά και τα υπέροχα, μας ενώνει όλους τους ορειβάτες στον κόσμο, μας κάνει κάτι σε μοναδική, μια μεγάλη κοινότητα, γιατί όπου κι αν πρόκειται να ανέβει, ακόμα και στο μέτρο του δυνατού, όταν συναντάμε άλλους ορειβάτες θα ανακαλύψουν τους φίλους.
